Konstrukcja karty riser w H2 Flow: przejrzyste wyjaśnienie rozwiązań inżynieryjnych i bezpieczeństwa
Zauważyliśmy obawy społeczności dotyczące kabla riser PCIe 5.0 i konstrukcji karty w obudowie NZXT H2 Flow. Każdą opinię traktujemy poważnie, zwłaszcza gdy chodzi o bezpieczeństwo, dlatego chcemy odnieść się do tego wprost i otwarcie.
Rozumiemy, dlaczego ten temat jest wrażliwy. Problem z kartą riser w NZXT H1 w 2020 roku był poważną usterką, za którą wzięliśmy pełną odpowiedzialność, w tym przeprowadziliśmy dobrowolne wycofanie produktu. To doświadczenie gruntownie zmieniło nasze podejście do projektowania PCB, walidacji i kontroli jakości. Karta riser w H2 Flow została zaprojektowana od podstaw, a wnioski z tej trudnej lekcji zastosowaliśmy na każdym etapie.
Oto co potwierdził nasz zespół inżynierów i co robimy, żeby rozwiać obawy.
Na czym polegał problem w H1 i dlaczego nie może się powtórzyć
Przyczyną problemu w karcie riser H1 było to, że śruba mechanicznie kolidowała z otworem montażowym w PCB, a ścieżka zasilania biegła zbyt blisko tego otworu. W określonych warunkach montażu śruba mogła połączyć ścieżkę zasilania z masą, powodując zwarcie, które prowadziło do zdarzeń termicznych.
W karcie riser H2 Flow całkowicie wyeliminowaliśmy obie te przyczyny. PCBA H2 Flow wykorzystuje konstrukcję ze słupkiem dystansowym z kołnierzem, który fizycznie uniemożliwia kontakt śruby z wewnętrzną ścianką otworu w PCB. Między nimi jest określony odstęp, więc śruba nie dosięga materiału PCB. Dodatkowo w pobliżu otworów na śruby nie biegną żadne ścieżki zasilania. Każda warstwa miedzi wokół tych otworów to wyłącznie płaszczyzna masy.
Schemat przekroju pokazujący konstrukcję ze słupkiem dystansowym z kołnierzem. Łeb śruby (Ø 7,0 mm) znajduje się nad powierzchnią PCB z fizycznym odstępem, a wszystkie warstwy PCB (od TOP do BOT) wokół otworu to płaszczyzna masy, bez ścieżek zasilania w tym obszarze.
Układ warstw PCB w pobliżu otworów na śruby mówi wszystko: każda warstwa wewnętrzna, czyli TOP, L2, L3, L4, L5 i BOT, jest połączona z masą. Powierzchnie PCB pokrywa czarna maska lutownicza. Nawet w najgorszym scenariuszu, gdyby maska została w jakiś sposób uszkodzona, odsłonięta miedź pod spodem to masa. Masa do masy nie tworzy zwarcia. Nie ma ścieżki zasilania, którą można by zewrzeć.
Żeby sprawdzić to testami, a nie tylko projektem, przeprowadziliśmy testy niszczące z użyciem zbyt dużych śrub, dokręcanych ponad normę, by ustalić, czy w jakichkolwiek okolicznościach da się wywołać zwarcie. Przed montażem śruby GND i zasilanie wykazywały obwód otwarty (O.L), co potwierdzało brak wcześniejszego zwarcia. Po dokręceniu zbyt dużej śruby GND i zasilanie nadal miały obwód otwarty. Nawet po powiększeniu otworów i zarysowaniu powierzchni nie doszło do zwarcia. GPU przez cały czas działało normalnie. Konstrukcja wytrzymuje nie tylko w teorii, ale i przy celowym złym traktowaniu.
Zbyt duża śruba zamontowana w otworze karty riser podczas testów niszczących.
Układ PCB z punktami pomiarowymi GND i zasilania użytymi w teście obwodu otwartego. Oba wykazywały O.L (obwód otwarty) przed montażem śruby i po nim, co potwierdza brak zwarcia.
O polu pod śrubę
W niektórych recenzjach możesz zauważyć brak pola pod śruby, czyli widocznego pierścienia masy wokół otworów montażowych na PCB. Wynika to z tego, że egzemplarze, które dostali niektórzy recenzenci, to wczesne próbki DVT (Design Validation Test), a nie wersje sklepowe ani seryjne. Dla kontekstu, jak wyglądają etapy naszego rozwoju: DVT (Design Validation Test) to wczesna faza inżynieryjna, w której weryfikujemy podstawowy projekt; PVT (Production Validation Test) to ostatnia faza przed produkcją, w której projekt zostaje zamrożony, a procesy produkcyjne potwierdzone; MP (Mass Production) to wersja, która trafia do klientów.
Wewnętrzna próbka PVT (po lewej) – pola pod śruby są na swoim miejscu, zgodnie z projektem.
Wczesna próbka DVT (po prawej) – brak pola pod śrubę.
Potwierdziliśmy z naszym partnerem produkcyjnym, że wszystkie egzemplarze H2 Flow wyprodukowane po etapie PVT, w tym wszystkie egzemplarze produkcji seryjnej, mają pole pod śruby zgodnie z projektem. To nie jest problem wersji sklepowej.
Żeby było jasne: nawet we wczesnej próbce DVT brak pola pod śrubę nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa. Pole pod śrubę zapewnia widoczne połączenie z masą na powierzchni, ale ponieważ wszystkie warstwy miedzi pod spodem są już masą, margines bezpieczeństwa elektrycznego pozostaje w pełni zachowany. W tym konkretnym układzie PCB pole pod śrubę to dobra praktyka projektowa, a nie element krytyczny dla bezpieczeństwa.
Dlaczego karta riser H2 Flow jest bezpieczna
Fizyczna izolacja. Konstrukcja ze stopniowanymi tulejkami dystansowymi tworzy mechaniczną szczelinę między śrubą a otworem w PCB, więc śruba nie może dotknąć materiału płytki.
Przy otworach na śruby jest tylko miedź masy. Wszystkie sześć warstw miedzi wokół otworów to płaszczyzna masy. W tym obszarze nie ma ścieżek zasilania ani sygnałowych, więc nie ma z czym zwierać.
Brak mechanizmu awarii z H1. Dwa czynniki, które spowodowały problem w H1, czyli kolizja śruby z PCB oraz bliskość ścieżek zasilania do otworu na śrubę, zostały całkowicie wyeliminowane.
Sprawdzone testami niszczącymi. Projekt poddaliśmy testom wytrzymałościowym z użyciem zbyt dużych śrub, powiększonych otworów i porysowanych powierzchni. W każdym scenariuszu GND i zasilanie pozostawały rozwarte, bez zwarcia i bez wpływu na działanie karty graficznej.
Stawiamy na przejrzystość
Otwartość wobec naszej społeczności jest dla nas ważna, a to oznacza pokazywanie, jak pracujemy, zamiast prosić, żeby ktokolwiek wierzył nam na słowo. Opublikujemy dodatkową dokumentację techniczną, w tym szczegółowe schematy przekrojów, żeby każdy, kto chce sprawdzić nasze twierdzenia, mógł to zrobić samodzielnie.
Jeśli masz konkretne pytania techniczne dotyczące konstrukcji karty riser H2 Flow, napisz do naszego wsparcia, a nasi inżynierowie zajmą się tym bezpośrednio. Nie uciekamy od tej rozmowy i będziemy na bieżąco przekazywać nowe informacje.